Ανόδια αλουμινίου

Το συμβατικό κράμα είναι το Al-Zn-In: το καθαρό αλουμίνιο δεν παραμένει ενεργό στο θαλασσινό νερό, γι' αυτό προστίθενται ψευδάργυρος και ίνδιο. Το στρατιωτικό πρότυπο των ΗΠΑ MIL-DTL-24779 ορίζει 4,0–6,5 % ψευδάργυρο, 0,014–0,020 % ίνδιο και 0,08–0,20 % πυρίτιο, με σίδηρο κάτω από 0,08 % και χαλκό κάτω από 0,005 %.

Ως συντηρητικές τιμές σχεδιασμού, το DNV-RP-B401 χρησιμοποιεί για το αλουμίνιο σε θαλασσινό νερό 2.000 Ah/kg και −1,05 V ως προς ηλεκτρόδιο αναφοράς Ag/AgCl· οι πρακτικές τιμές του οδηγού ABS είναι περίπου 2.500 Ah/kg και −1,09 V. Σε σύγκριση με τα 780 Ah/kg του ψευδαργύρου, αυτό σημαίνει περίπου 2,5 έως 3 φορές λιγότερη μάζα για το ίδιο φορτίο.

Το παλαιότερο ευρωπαϊκό πρότυπο γαλβανικών ανοδίων EN 12496 αντικαταστάθηκε το 2025 από το EN ISO 9351, που καλύπτει τη χρήση τους σε θαλασσινό νερό και αλμυρά ιζήματα. Το κράμα αλουμινίου μας έχει έγκριση τύπου LR και κάθε χύτευση αποστέλλεται με έκθεση ανάλυσης.

Το αλουμίνιο λειτουργεί σε θαλασσινό και υφάλμυρο νερό και σε ίζημα βυθού, και συνεχίζει να προστατεύει στις εκβολές ποταμών όπου ο ψευδάργυρος μπορεί να παθητικοποιηθεί. Στο γλυκό νερό κατά κανόνα δεν είναι αποτελεσματικό· εκεί χρησιμοποιούνται ανόδια μαγνησίου. Η ικανότητά του μειώνεται με τη θερμοκρασία: κατά τον οδηγό ABS πέφτει από 2.500 Ah/kg στους 25 °C σε 500 Ah/kg στους 80 °C.

Στο πλοίο τα ανόδια αλουμινίου τοποθετούνται στη γάστρα, στο πηδάλιο και στις δεξαμενές έρματος· στις δεξαμενές μπαίνουν κυρίως στο κάτω μέρος, ως αρκετά μικρά αντί για ένα μεγάλο. Στις υπεράκτιες πλατφόρμες εφαρμόζεται συνήθως γαλβανική προστασία, επειδή ο σχεδιασμός είναι απλός και στιβαρός και δεν απαιτεί τροφοδοσία, και το αλουμίνιο είναι κατά κανόνα το προτιμώμενο κράμα. Την καθοδική προστασία προβλητών, κρηπιδωμάτων και λιμενικών πασσάλων καλύπτει το ISO 13174.

Επιφύλαξη για δεξαμενόπλοια: σε πλοία με φορτίο σημείου ανάφλεξης κάτω από 60 °C, τα ανόδια αλουμινίου σε δεξαμενές φορτίου και στις γειτονικές δεξαμενές έρματος περιορίζονται σε ενέργεια πτώσης 275 J, επειδή το αλουμίνιο που πέφτει μπορεί να προκαλέσει σπινθήρα θερμίτη. Το όριο καθορίζεται από το βάρος επί το ύψος από τον πυθμένα της δεξαμενής· για παράδειγμα, τεμάχιο 10 kg πρέπει να βρίσκεται χαμηλότερα από 2,8 m. Ο κανόνας δεν ισχύει για δεξαμενές έρματος που δεν γειτνιάζουν με δεξαμενές φορτίου, ενώ το όριο ενέργειας πτώσης δεν ισχύει ούτε για τα ανόδια ψευδαργύρου.

Τα ανόδια αλουμινίου χυτεύονται επίσης σε χαλύβδινο ένθετο, που συγκολλάται ή βιδώνεται στην κατασκευή. Όταν στερεώνονται με άλλη μέθοδο εκτός από συγκόλληση, το DNV-RP-B401 απαιτεί καλώδιο συνέχειας τουλάχιστον 16 mm², και η αντίσταση προς την κατασκευή δεν πρέπει ποτέ να υπερβαίνει τα 0,1 Ω. Σε νεότευκτο πλοίο τοποθετούνται πριν από την καθέλκυση.

Η ενεργή επιφάνεια δεν βάφεται και προστατεύεται κατά τις εργασίες βαφής· μόνο η πίσω πλευρά των τεμαχίων επίπεδης τοποθέτησης, που βλέπει την κατασκευή, επιτρέπεται να επικαλυφθεί. Το κριτήριο αντικατάστασης είναι το ίδιο με τον ψευδάργυρο: ανανεώνεται όταν έχει καταναλωθεί περίπου κατά το ήμισυ ή όταν το υπόλοιπο δεν επαρκεί έως τον επόμενο δεξαμενισμό, και αντικαθίσταται πάλι με αλουμίνιο.

Προσοχή κατά την αφαίρεση παλαιών υπολειμμάτων: τα πρώτα κράματα αλουμινίου περιείχαν υδράργυρο, που συγκεντρώνεται στα υπολείμματα, γι' αυτό χρειάζονται προφυλάξεις, ιδίως όταν χρησιμοποιείται θερμότητα. Για γενικές πληροφορίες σχετικά με την επιλογή και τον υπολογισμό, δείτε τον οδηγό για τα θυσιαζόμενα ανόδια.